Kiedy budzisz się i myślisz: „Hej, a gdzie ja w tym wszystkim?”
Był taki moment w moim życiu (niech pierwszy rzuci czekoladą ten, kto nie miał), kiedy usiadłam z kubkiem zimnej kawy – tak, tej, którą zrobiłam trzy godziny wcześniej – i pomyślałam: co ja właściwie lubię? Bo od lat żyłam „dla innych”: dla dzieci, dla pracy, dla partnera, dla znajomych, dla kota… a siebie jakoś pominęłam w harmonogramie. Brzmi znajomo?
Nie ma się co dziwić – większość kobiet, które znam, ma w sobie tę magiczną umiejętność stawiania potrzeb całego wszechświata nad swoimi. Ale kiedyś przychodzi ten moment, że coś w środku mówi: „hej, halo, ja tu też jestem!”. I wtedy zaczyna się ta trudna, ale piękna misja – wracanie do siebie.
Dlaczego tak łatwo gubimy siebie po drodze
Nie, to nie tak, że nagle pewnego dnia postanowiłaś przestać istnieć jako jednostka. To raczej proces. Cichutki i powolny jak ten moment, w którym z czułością mówisz sobie: „Nie szkodzi, zrobię to jutro”, po raz setny rezygnując z wieczornego spaceru, kąpieli czy książki.
Trochę historii (i kultury)
Kiedy przyjrzeć się naszym babciom i mamom, to łatwo zauważyć, że przez dekady kobiecość była równoznaczna z poświęceniem. Kobieta kochała, troszczyła się, dbała, gotowała, wychowywała. Dbanie o siebie często uważano za kaprys, coś egoistycznego. I choć czasy się zmieniły, to gdzieś tam głęboko w nas wciąż rezonuje ten cichy przekaz: inni są ważniejsi.
Codzienne „drobiazgi”, które wymazują nasze ja
- Robisz to, co wypada, zamiast tego, co chcesz.
- Nie odmawiasz, bo nie chcesz być „tą nieuprzejmą”.
- Przytakujesz, gdy w środku masz ochotę krzyczeć.
- Przekładasz swoje plany, bo „to nic pilnego”.
Brzmi banalnie, ale właśnie z takich drobiazgów powstaje lata życia w rytmie cudzych potrzeb. I zanim się obejrzysz, nie wiesz, jaki film lubisz, jaka muzyka naprawdę cię rusza i co właściwie sprawia ci frajdę.
Powrót do siebie – czyli co to w ogóle znaczy?
Nie chodzi o to, żeby nagle rzucić wszystko, uciec w Bieszczady i zacząć pisać pamiętniki z kamiennej chatki (choć brzmi kusząco). „Wrócić do siebie” to raczej powolne, świadome odzyskiwanie kontaktu z tym, kim jesteś – bez tych wszystkich warstw oczekiwań, ról i etykietek.
To proces. Czasem nieprzyjemny, czasem wzruszający, często pełen śmiechu przez łzy. Ale zawsze wart zachodu.
1. Daj sobie prawo, by nie wiedzieć
Kiedy zaczynasz wracać do siebie po latach życia „dla innych”, często pojawia się myśl: „Ale ja już nie wiem, kim jestem”. Spokojnie. To nie porażka. To punkt startu. Daj sobie prawo, by odkrywać siebie tak, jakbyś poznawała nową przyjaciółkę. Z ciekawością, ciepłem i śmiechem.
2. Małe rytuały – twój pierwszy krok
Nie muszą to być wielkie rewolucje. Czasem wystarczy, że każdego wieczoru spędzisz 15 minut tylko ze sobą. Może to być kąpiel z ulubionym olejkiem, spacer wokół bloku, kawa w ciszy, bez telefonu. Ważne, żeby to był twój czas – niezależnie od tego, jak krótki czy „nieproduktywny”.
3. Naucz się mówić „nie” – i nie tłumaczyć się
To chyba największa szkoła odwagi. „Nie” nie oznacza, że jesteś niemiła, leniwa czy samolubna. Oznacza, że szanujesz siebie i swoje granice. A to jest, paradoksalnie, jedna z najpiękniejszych form empatii – bo szczera relacja zawsze wymaga autentyczności.
4. Przyjrzyj się swoim przyjemnościom
Zrób listę rzeczy, które naprawdę sprawiają ci radość. Nie takich, które „powinnaś” lubić, ale tych, które wywołują uśmiech bez powodu. Kiedyś odkryłam, że najbardziej relaksuje mnie… malowanie paznokci w ciszy. Zero rozmów, zero multitaskingu. Tylko ja, lakier i kompletne skupienie na tym, żeby nie ubrudzić stołu. Medytacja w czystej postaci!
5. Otaczaj się ludźmi, którzy widzą w tobie ciebie
Kiedy zaczynasz się zmieniać, niektórzy mogą poczuć się nieswojo. Bywa, że relacje, które do tej pory „działały”, zaczynają trzeszczeć. I to jest OK. Czasem powrót do siebie oznacza też zmianę kręgu ludzi wokół ciebie. Szukaj tych, przy których możesz zdjąć maskę i oddychać pełną piersią.
Co, jeśli nie wiesz, od czego zacząć
Nie potrzeba planu w pięciu krokach. Czasem wystarczy jedna prosta rzecz – zauważ siebie. Obserwuj, jak się czujesz, kiedy z kimś rozmawiasz, co dzieje się w tobie, gdy robisz różne rzeczy. Wrócenie do siebie to w dużej mierze sztuka bycia uważną wobec własnego wnętrza.
Możesz spróbować zapisywać myśli, nawet jeśli mają sens tylko dla ciebie. Ja przez kilka miesięcy prowadziłam notatnik z prostym pytaniem: „Co dziś było naprawdę moje?”. Brzmiało banalnie, ale po jakimś czasie zobaczyłam, że codzienność znów ma moje kolory – nie cudze.
Kiedy „dla innych” jest piękne – ale nie wystarczające
Nie chodzi o to, żeby przestać być czułą, wspierającą, kochającą. Wręcz przeciwnie. Tylko że dawanie z pustego dzbanka kończy się frustracją i wypaleniem. Jeśli w środku czujesz zmęczenie, żal albo tęsknotę za sobą, to sygnał, że czas nalać trochę życia z powrotem do siebie.
I wiesz co? To nie egoizm. To zdrowie emocjonalne. To powrót do równowagi. Zadbana, spokojna, szczęśliwa kobieta daje światu o niebo więcej niż ta, która ciągle goni, żeby wystarczyć wszystkim oprócz sobie.
Moja mała historia powrotu
Pamiętam jak dziś: piątkowy wieczór, dzieci śpią, partner ogląda serial, a ja siedzę i czuję, jakby coś we mnie pękło. Poszłam do łazienki, spojrzałam w lustro i… nie rozpoznałam tej kobiety. Ciężko to opisać – to był miks zmęczenia, smutku i ciekawości. Zaczęłam od drobiazgów. Kupiłam notes, wróciłam do jogi, poszłam sama do kina (dramat, ale taki, który ja chciałam obejrzeć, nie mój facet). I nagle odkryłam, że moje „ja” wcale nie zniknęło. Po prostu czekało cierpliwie, aż wreszcie zaproszę je z powrotem do stołu.
Nie posypał się świat, nie straciłam bliskich, za to odzyskałam energię, radość i lekkość. Czasem wciąż zbaczam z drogi, ale już wiem, jak do niej wrócić. I wiesz co? To najpiękniejsza podróż, jaką odbyłam – podróż do siebie.
Na koniec – kilka myśli do zabrania ze sobą
- Siebie nie trzeba wymyślać od nowa – wystarczy się odnaleźć.
- „Nie” to pełne zdanie.
- Nie każda zmiana musi być wielka – wystarczy, że jest twoja.
- Bycie dla innych jest piękne, jeśli nie zapominasz być też dla siebie.
Bo wiesz co? Ty naprawdę jesteś ważna. I to nie wtedy, kiedy ogarniasz wszystko, tylko właśnie wtedy, gdy stajesz się sobą – bez filtra, bez potrzeby udowadniania czegokolwiek komukolwiek.
Najczęściej zadawane pytania
- Jak zorientować się, że żyję „dla innych”, a nie dla siebie?
- Jeśli często rezygnujesz z własnych planów, czujesz zmęczenie i trudno ci określić, co naprawdę lubisz – to znak, że czas skupić się na sobie.
- Czy to egoizm, gdy zaczynam myśleć o sobie?
- Nie! To zdrowe, konieczne i dojrzale. Dbanie o siebie pozwala lepiej dbać o innych – z miłości, nie z obowiązku.
- Od czego zacząć powrót do siebie?
- Od prostych rzeczy: chwili ciszy, krótkiego spaceru, prowadzenia notatnika, albo małego rytuału tylko dla siebie.
- Jak powiedzieć „nie” bez wyrzutów sumienia?
- Z prostotą. „Nie mogę” wystarczy. Nie tłumacz się, nie usprawiedliwiaj – masz prawo do swoich granic.
- Co zrobić, gdy bliscy nie rozumieją mojej zmiany?
- Daj im czas. Nowe granice mogą być dla nich zaskoczeniem, ale jeśli relacja jest szczera, przetrwa i stanie się zdrowsza.
- Czy warto szukać wsparcia profesjonalnego (np. terapii)?
- Tak, jeśli czujesz, że trudno ci samodzielnie wrócić do równowagi – terapeuta może pomóc nazwać emocje i stworzyć plan działania.
- Jak utrzymać kontakt ze sobą na co dzień?
- Znajdź swoje rytuały, ucz się słuchać ciała i emocji, nie bój się chwil ciszy. To właśnie w nich najłatwiej usłyszeć siebie.
- Czy można „wrócić do siebie” w każdym wieku?
- Absolutnie tak! Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć być sobą. Każdy etap życia może być początkiem nowej, pięknej relacji z samą sobą.
- Jak długo trwa powrót do siebie?
- To proces – unikalny dla każdej z nas. U jednych trwa miesiące, u innych lata, ale ważne jest to, że każdy krok w tę stronę ma znaczenie.
- Co jeśli znowu się pogubię?
- To naturalne. Nikt nie żyje w stanie stałego oświecenia. Po prostu wracaj – po raz setny, po raz tysięczny. To właśnie jest odwaga.
